Katja Meertens

Tekst- en communicatieadvies

Uit liefde

Daar staat ze op het perron. Ze kijkt me recht in de ogen, alsof ze mijn gezicht nog goed in haar hoofd wil prenten. Vanuit de trein kijk ik terug, kus mijn handen en werp die haar toe. Zij doet hetzelfde. Dan zet de trein zich in beweging en scheiden onze wegen. Een laatste zwaai, een laatste luchtkus. Dag Yvonne.

We hebben een intensieve dag achter de rug, waarin zij me vertelt over de ontmoeting met haar man, de geboorte van haar drie kinderen, de fijne dag die ze onlangs had met haar dochter in de bruidswinkel en over de worsteling die ze heeft met haar jongste zoon, die het zo moeilijk heeft met de wetenschap dat zijn moeder snel zal sterven.

Via You Tube luisteren  we naar liefdes- en afscheidsliedjes die ze graag bij haar uitvaart wil laten horen en als ze ‘Mama’ van Celine Dion hoort, dat ze voor haar dochter heeft uitgekozen, kijkt ze me zo wanhopig aan dat ik niets anders kan doen dan haar hand vastpakken.

We kijken elkaar aan terwijl de tranen over onze wangen stromen. Wat een sterke vrouw, denk ik. Ze moet op haar 50ste al afscheid nemen van alles wat haar lief is, omdat die tumor in haar hoofd maar doorgroeit. Ik weet dat ze onbeschrijflijk bang is. Voor wat er komen gaat, voor pijn, voor het afscheid, voor controle verlies. Maar ze wil niet aan haar angst toegeven. In plaats daarvan geeft ze liefde. Liefde aan haar kinderen, haar man en – nu ik naast haar zit – aan mij.  Wat een voorrecht dat ik bij haar mag zijn, om haar verhaal op te tekenen dat ze voor haar kinderen en haar man wil achterlaten. Zodat ze haar nog kunnen ‘horen’, als ze er niet meer is.

Ze laat dan ook niets van haar angst merken als ze me aan het eind van de dag op haar scooter naar het station brengt. Ze gaat niet graag alleen de deur uit, want die onberekenbare sluipmoordenaar in haar hoofd kan elk moment toeslaan. Toch doet ze het. Uit liefde.

Advertenties

2 reacties op “Uit liefde

  1. anne marie
    8 november 2011

    Mijn hart verkrampt bij het lezen van je blog. Wat had je geschreven indien Yvonne haar angst de ruimte zou kunnen geven

  2. Margreet van Uffelen
    10 november 2011

    Hallo Katja,
    Prachtig verhaal. Roerend, ontroerend.
    Ik heb vorig jaar trouwens iemand ontmoet, over wie ik je zal mailen. N.a.v. de opmerking: ‘Zodat ze haar nog kunnen ‘horen’, als ze er niet meer is’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 6 november 2011 door in laatste levensfase, levensverhaal en getagd als , , .
%d bloggers liken dit: